Η απάντηση του Εσθονού υπουργού στον Σταύρο Κοντονή και το χάσιμο στη μετάφραση

Πριν λίγες ώρες κυκλοφόρησε σε ενημερωτικές ιστοσελίδες η απάντηση του Εσθονού υπουργού δικαιοσύνης  Urmas Reinsalu προς τον Σταύρο Κοντονή, σχετικά με την άρνηση του τελευταίου να συμμετάσχει στις πρόσφατες εκδηλώσεις στο Ταλίν. Η απόδοσή της στα ελληνικά όμως πάσχει από μεταφραστικά λάθη και παραλήψεις.

Στο protothema.gr και liberal.gr, διαβάζουμε

Δυστυχώς οι ανωτέρω μεταφράσεις υποφέρουν από λεκτικά λάθη και κυρίως απαλοιφή μεγάλων τμημάτων της γνήσιας επιστολής.

Ολοκληρωμένη η επιστολή, έχει ως εξής (τα κυριότερα μεταφραστικά λάθη και παραλείψεις με bold):

«Αγαπητέ Σταύρο,

ευχαριστώ για την επιστολή σου σχετικά για τη μη συμμετοχή σας στο συνέδριο «Η κληρονομιά των εγκλημάτων των κομμουνιστικών καθεστώτων στην Ευρώπη του 21ου αιώνα», που διεξήχθη στις 23 Αυγούστου. Λυπάμαι που πήρες αυτή την απόφαση, αλλά εκτιμώ που βρήκες το χρόνο να παρέχεις μια εκτενή απάντηση. Επίτρεψε μου όμως να διαφωνήσω για τους λόγους που επικαλέστηκες για να μην παραβρεθείς στο συνέδριο.

Δεν θα μπω στη διαδικασία διαλόγου για την ιστορία της Ευρώπης του 20ου αιώνα. Το έχουν κάνει και συνεχίζουν να το κάνουν ιστορικοί, δικηγόροι, κοινωνικοί και πολιτικοί επιστήμονες και φιλόσοφοι από πολλές διαφορετικές χώρες. Είμαστε πολιτικοί και δουλειά μας είναι να προστατεύουμε τις αξίες και τις αρχές. Οι αρχές μας είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα, η δημοκρατία και η εφαρμογή του νόμου, στα οποία δεν βλέπω εναλλακτική. Για αυτό είμαι αντίθετος σε οποιαδήποτε ιδεολογία και πολιτικό κίνημα που ακυρώνει ή καταπατά αυτές τις αρχές μόλις ανέλθει στην εξουσία. Κατά αυτή την έννοια, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ Ναζισμού, Φασισμού και Κομμουνισμού. Όλες αυτές οι ιδεολογίες, διεκδίκησαν το δικαίωμα, στα πλαίσια της διεστραμμένης αντίληψής τους για το μέλλον, να καταστρέψουν έθνη και κοινωνικές ομάδες και να ανακηρύξουν άλλες ως ανάξιες για τη μελλοντική Ουτοπία, και εξαιτίας αυτού, αυτοί οι άνθρωποι θα έπρεπε να εκπαιδευτούν εκ νέου, η να ζήσουν σε μιζέρια χωρίς ελπίδα για καλύτερο μέλλον, ή να εξοριστούν σε ακατοίκητες ερημιές.

Η καταδίκη των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, πρέπει να έχει ιδιαίτερη σημασία για εμάς τους υπουργούς δικαιοσύνης, που καθήκον μας είναι η τήρηση του νόμου και της δικαιοσύνης. Είναι καθήκον μας, άσχετα για τους λόγους για τους οποίους αυτά τα εγκλήματα διαπράχθηκαν και άσχετα από ποιοι ήταν τα θύματα. Κάθε άνθρωπος, άσχετα από το χρώμα του δέρματός του, τη κρατική και εθνική του προέλευση, το επάγγελμα και τη κοινωνικοοικονομική του κατάσταση, έχει το δικαίωμα να ζει με αξιοπρέπεια στα πλαίσια του νόμου. Όλες οι δικτατορίες -είτε Ναζί, Φασίστες ή Κομμουνιστές- έχουν κλέψει τα δικαιώματα από τους ίδιους τους λαούς τους και από τους λαούς τους οποίους κατέλαβαν.

Η μοίρα των δύο εθνών μας στον 20ο αιώνα υπήρξε διαφορετική. Στην Εσθονία, δε χρειάζεται να είσαι ιστορικός για να ξέρεις τι συνέβη στην κατεχόμενη από τους Ναζί Ελλάδα. Και αναφέρω ένα παράδειγμα, η νουβέλα του Λουί ντε Μπερνιέ, «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι», έχει μεταφραστεί στα εσθονικά και η ταινία που έχει βασιστεί στο βιβλίο, έχει παρακολουθηθεί από χιλιάδες συμπατριώτες μου. Ομοίως, το Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ του Αλεξάντερ Σολζενίτσιν, μεταφράστηκε στα ελληνικά λίγο μετά την έκδοσή του το 1974. Θα σας ενδιέφερε να μάθετε πως ο Σολζενίτσιν ολοκλήρωσε το βιβλίο του στην Εσθονία όπου πέρασε ένα καλοκαίρι στη φάρμα του Arnold Susi, ενός Εσθονού που γνώρισε στο αρχιπέλαγος που αναφέρει το βιβλίο του. Εκεί, ο Σολζενίτσιν θα ήταν λιγότερο ορατός στα μάτια της KGB, παρά στη Ρωσία που ήταν αρκετά γνωστός. Ο Arnold Susi είχε σταλεί στο γκούλαγκ επειδή ήταν υπουργός της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Εσθονίας. H Κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση, είχε καταλάβει την Εσθονία και όντας υπουργός στη Δημοκρατία της Εσθονίας, ήταν εγκληματίας στα μάτια της Κομμουνιστικής Μυστικής Αστυνομίας. Ο Υπουργός Susi καταδικάστηκε στα γκούλαγκ, δυο μήνες αφότου η Σοβιετική Ένωση μαζί με τους Συμμάχους, νίκησαν τη Ναζιστική Γερμανία και επέστρεψε σπίτι του μετά από 15 χρόνια. Ήταν από τους τυχερούς. Δεκάδες συνάδελφοί του, από όλες τις κυβερνήσεις που διετέλεσαν στη Δημοκρατία της Εσθονίας, δολοφονήθηκαν στο γκούλαγκ ή πέθαναν από πείνα, αρρώστιες και απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης. Εξυπακούεται πως το βιβλίο του Σολζενίτσιν, απαγορεύτηκε στην Εσθονία επί Σοβιετικής κατοχής.

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, η Εσθονία βίωσε τη κατοχή δύο ολοκληρωτικών καθεστώτων. Η Εσθονία καταλήφθηκε από τη Σοβιετική Ένωση το 1940, από τη Ναζιστική Γερμανία το 1941 και πάλι από τη Σοβιετική κατοχή από το 1944 έως τον Αύγουστο του 1991. Υπό το πρίσμα της εμπειρίας της χώρας και του λαού μου, διαφωνώ σθεναρά με την άποψή σου ότι ο Κομμουνισμός είχε και θετικές πλευρές. Αν και είναι αλήθεια πως η Σοβιετική Ένωση έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας, ο κόκκινος στρατός δεν απελευθέρωσε την Ανατολική Ευρώπη, ώστε οι χώρες και οι άνθρωποι που είχαν καταληφθεί από τους Ναζί να μπορούν να ορίσουν τη μοίρα τους. Αυτό δεν έγινε στο Ανατολικό Βερολίνο και δεν έγινε στο Ταλίν. Ο Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος έληξε το 1949. Την ίδια χρονιά, το Κομμουνιστικό καθεστώς απέλασε το 2% του πληθυσμού της Εσθονίας, επειδή αρνήθηκαν να λάβουν μέρος στο Κομμουνιστικό αγροτικό πείραμα και να συμμετάσχουν σε μια κολεκτίβα. Αυτοί ήρθαν ως προσθήκη στις δεκάδες χιλιάδες που είχαν ήδη απελαθεί ή εξοριστεί και φυλακιστεί στις φυλακές των γκούλαγκ. Ακόμη χιλιάδες θα ακολουθήσουν στις φυλακές – στρατόπεδα μέχρι τα μέσα της δεκαετίας το ’50.

Αν και ο θάνατος του Στάλιν επέτρεψε στους περισσότερους επιζώντες να επιστρέψουν στη πατρίδα τους, δε σήμανε ότι ο Κομμουνισμός έγινε πιο ανθρώπινος. Είμαι 40 ετών και συνεπώς συμπλήρωσα τη βασική μου εκπαίδευση υπό Σοβιετική κατοχή. Γνωρίζω για τι πράγμα μιλάω. Μπορεί να σας φανεί παράξενο, αλλά εκείνη την εποχή, η ατομική ιδιοκτησία – ένα από τα πιο προφανή θεμέλια της ευρωπαϊκής οικονομίας- απαγορευόταν στη Σοβιετική Ένωση. Και η ελεύθερη επιχειρηματικότητα ήταν έγκλημα.

Γνωρίζω σε τι αναφέρομαι όταν λέω ότι δεν είναι δυνατόν να χτιστεί η δημοκρατία, η ελευθερία και η ευνομία στα θεμέλια της Κομμουνιστικής ιδεολογίας. Όλοι γνωρίζουμε ότι έχει επιχειρηθεί σε όλες τις ηπείρους, με εξαίρεση την Αυστραλία. Έχει επιχειρηθεί υπό διάφορες αποχρώσεις του κόκκινου και υπό διάφορα εθνικιστικά σλόγκαν. Πάντα έφτανε στη αποκορύφωση με οικονομική καταστροφή, και σταδιακή καταστροφή της έννομης τάξης. Υπάρχουν όμως χώρες και λαοί στους οποίους το τίμημα του μαθήματος του Κομμουνισμού, μετριέται σε εκατομμύρια ζωές. Αυτό δε γίνεται να επιτραπεί ξανά. Στην ελευθερία και τη δημοκρατία, ο καθένας έχει το δικαίωμα στα δικά του θρησκευτικά και ιδεολογικά πιστεύω, αλλά πρέπει να καταδικάσουμε όλες τις δράσεις που στοχεύουν στη καταστροφή ανθρώπων και κοινωνικών ομάδων, ή στη ανατροπή ενός νόμιμου καθεστώτος με τη βία. Αναφορικά με τα θύματα, δεν υπάρχει ανάγκη διαφοροποίησης. Δεν έχει καμία διαφορά για το θύμα εάν δολοφονήθηκε στο όνομα ενός καλύτερου μέλλοντος για την Άρια φυλή, ή επειδή ανήκει σε μια κοινωνική τάξη που δεν έχει θέση σε μια Κομμουνιστική κοινωνία. Πρέπει να θυμόμαστε όλα τα θύματα των αυταρχικών και απολυταρχικών δικτατοριών, όπως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καλεί με το ψήφισμα της 2ας Απριλίου 2009 για την Ευρωπαϊκή συνειδητότητα και τον ολοκληρωτισμό. Αυτό το ψήφισμα ήταν η βάση για της εκδηλώσεις μνήμης για όλα τα θύματα ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων που διεξήχθησαν στο Ταλίν τη περασμένη εβδομάδα.

Εσωκλείω αντίγραφο του ψηφίσματος της 2ας Απριλίου 2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Ευρωπαϊκή συνειδητότητα και τον ολοκληρωτισμό, για δική σας ενημέρωση. 

Με σεβασμό δικός σας,

Urmas Reinsalu«

Ολόκληρη η επιστολή εδώ: Urmas Reinsalu.pdf

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *