Οι Αϊνού της Ιαπωνίας είναι απόγονοι αρχαίων Ελλήνων;

Άρθρα που κυκλοφορούν εδώ και πολλά χρόνια στο διαδίκτυο, υποστηρίζουν πως μία ακόμη τρανή απόδειξη ότι το DNA των Ελλήνων συναντάται σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης είναι οι Αϊνού της Ιαπωνίας.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό που διαβάσαμε στην Ελλάνια Πύλη:

 

Ποιοι είναι στ’ αλήθεια οι Αϊνού;

Στο greecejapan.com, διαβάζουμε:

«Οι Αϊνού είναι μια ιδιαίτερη φυλή που ζει στο νησί Χοκάιντο της Ιαπωνίας, στα βόρεια ιαπωνικά εδάφη, στα νησιά Κουρίλες και Σαχαλίνη. Στη γλώσσα των Αϊνού το όνομά τους σημαίνει «άνθρωπος». Θεωρούνται οι «ιθαγενείς» της Ιαπωνίας και υπέστησαν πολλούς διωγμούς και διακρίσεις κατά την επέκταση των Ιαπώνων από τη νήσο Χονσού στα βόρεια νησιά της χώρας με αποτέλεσμα να καταστραφεί το μεγαλύτερο μέρος του πολιτισμού τους. Ο ακριβής αριθμός τους δεν είναι γνωστός, οι επίσημες εκτιμήσεις είναι ότι ο πληθυσμός τους φθάνει τις 25.000 όμως υπολογίζονται πολύ παραπάνω.

Τα χαρακτηριστικά των Αϊνού είναι μαύρα κατσαρά μαλλιά, τριχωτό σώμα και πρόσωπο, κοντό ανάστημα, μακρουλά κρανία και κυρτά μέτωπα. Υπάρχουν πολλές θεωρίες για την καταγωγή τους, όπως ότι είναι καυκασοειδής, μογγολική, ωκεάνια (συγγένεια με τους ιθαγενείς της Αυστραλίας) παλαιοασιατική κ.α. (ακόμα και ελληνική, θεωρία όμως χωρίς αξιοπιστία). Η αρχαία θρησκεία τους ήταν ανιμιστική και λάτρευαν τα πνεύματα της φύσης. Η κοινωνία τους ήταν μητριαρχική και οι άντρες ήταν ικανότατοι κυνηγοί και ψαράδες.

Την περίοδο Meiji (1868-1912) οι Αϊνού χαρακτηρίστηκαν επίσημα ως «πρώην ιθαγενείς» αλλά οι διακρίσεις σε βάρος τους συνεχίστηκαν. Το 1997 η ιαπωνική βουλή ψήφισε νόμο για την παροχή κονδυλίων για την έρευνα και την προώθηση του πολιτισμού τους και μόλις το 2008 τους αναγνώρισε επίσημα σαν έναν ξεχωριστό λαό με τη δική του γλώσσα, θρησκεία και πολιτισμό και αποδέχθηκε ότι είχαν τύχει διακρίσεων σε σχέση με τους υπόλοιπους Ιάπωνες.

Σήμερα στο Χοκάιντο υπάρχουν μουσεία και χωριό-απομίμηση, που εισάγουν με τα εκθέματά τους και διάφορες εκδηλώσεις τους επισκέπτες στην ιστορία, τον πολιτισμό και τον τρόπο ζωής των Αϊνού

Σύμφωνα με ιστορικές, γλωσσολογικές και γενετικές μελέτες, οι Αϊνού είναι απόγονοι των μεσαιωνικών λαών Satsumon και Okhotsk. Αυτοί με τη σειρά τους, ανάγουν τη καταγωγή τους στους Jomon, ο πολιτισμός των οποίων, η παρουσία στην Ιαπωνία, ξεκινά από το 10.500 πΧ. Παλαιότερες αναφορές για καυκάσια – ευρωπαϊκή καταγωγή, έχουν καταρριφθεί από γενετικές μελέτες.

Deep History of East Asian Populations Revealed

Οι σχετικές πηγές, είναι άφθονες. Ειδικότερα, γενετικές έρευνες έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα πως η καταγωγή των Αϊνού, είναι από το βόρειο και κεντροασιατικό γενετικό σύμπλεγμα, ενώ φέρουν γενετικούς δείκτες από Κίνα, Θιβέτ και νησιά του Ινδικού Ωκεανού.

Genetic origins of the Ainu inferred from combined DNA analyses of maternal and paternal lineages.

Evolution of the Ainu Language in Space and Time

Multicultural Japan: Palaeolithic to Postmodern

The return of the Ainu : cultural mobilization and the practice of ethnicity in Japan

Origins and genetic features of the Okhotsk people, revealed by ancient mitochondrial DNA analysis.

Jomon Culture (ca. 10,500–ca. 300 B.C.)

The_History_and_Geography_of_Human_Gene

WorldHaplogroupsMaps

Mitochondrial DNA Sequence Variation and Phylogenetic Analysis in Japanese Individuals from Miyazaki Prefecture

Στον αντίποδα, οι ισχυρισμοί για την «ελληνικότητα» των Αϊνού, βασίζονται σε μαιάνδους στα ρούχα του (που τους βρίσκουμε σε όλο το πλανήτη και δεν είναι αποκλειστικό ελληνικό «σχέδιο») και σε λίγες παλιές φωτογραφίες ορισμένων ατόμων, που φαίνεται να διαθέτουν ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά.

One thought on “Οι Αϊνού της Ιαπωνίας είναι απόγονοι αρχαίων Ελλήνων;

  1. Εαν πάρεις χρονολογικά την Ιστορία Π.Χ. οι μαίανδροι όντως προήλθαν απο την Μεσόγειο και κυρίως τον Ελλαδικό χώρο.
    Με το όρο μαίανδρος ή ελληνική κλείδα εννοείται στην αρχιτεκτονική και την αρχαιολογία η ταινιωτή διακόσμηση -σύνθεση ευθειών- που ενώνονται μεταξύ τους σε ορθές γωνίες ή τέμνονται διαγώνια. Το μοτίβο χρησιμοποιείτο συχνά κατά την αρχαιότητα για τη διακόσμηση της ζωφόρου. Παραλλαγή του είναι ο μαίανδρος που χρησιμοποιεί σπειροειδή επαναλαμβανόμενα μοτίβα και η βιτρούβια έλιξ (γλωσσίδα), ένα επαναλαμβανόμενο καμπυλόγραμμο κυματοειδές μοτίβο.

    Προέλευση
    Κατά την Ελληνική μυθολογία, ο βασιλιάς της Φθίας ο Πηλέας, είδε κάποτε στο φως του φεγγαριού μια πανώρια θεά να χορεύει μαζί με τις κόρες των νερών. Ήταν η θεά Θέτιδα, που η προφητεία του Προμηθέα την ανάγκαζε να παντρευτεί θνητό, ώστε να μη γεννηθεί αυτός, που θα ανέτρεπε τον παντοδύναμο Δία! Ο Πηλέας τυραννιόταν απ’ τη θεϊκή ομορφιά, αλλά πώς μπορούσε αυτός θνητός, ν’ αποκτήσει τη Θέτιδα που ήταν μια θεά; Ρώτησε όμως γι’ αυτό τον σοφότατο Χείρωνα που κατοικούσε ψηλά στο πολυβότανο Πήλιο. «Εκείνος τον ορμήνεψε, στο ίδιο μέρος σαν τη δει, τη νύχτα να χορεύει, να την αρπάξει όσο γίνεται σφιχτά στην αγκαλιά του. Να μην αφήσει τη λαβή όσο εκείνη κι αν άλλαζε μορφή, κι ας γίνει φίδι, λιοντάρι ή φωτιά, νερό για να ξεφύγει». Ο Πηλέας στο πάθος του για τη θεά ξεπέρασε και νίκησε καρτερικά όλες τις θυμωμένες μεταμορφώσεις της, κρατώντας την με μια λαβή σφιχτά στην αγκαλιά του. Η θεά υπέκυψε και παραδόθηκε στον έρωτά του! Το υπέροχο αυτό θέμα απεικονίζεται έξοχα στο εσωτερικό ερυθρόμορφης κύλικας του 500 π.Χ. που τώρα βρίσκεται στο μουσείο του Δυτικού Βερολίνου. Η έξοχη αυτή απεικόνιση παρουσιάζει τον Πηλέα, να αψηφά τα φίδια της θεϊκής μεταμόρφωσης που τον δαγκώνουν παντού, καθώς και το λιοντάρι που ωρύεται γαντζωμένο στην πλάτη του. Ο Πηλέας νικά τις μεταμορφώσεις της πεντάμορφης θεάς, χρησιμοποιώντας την ιερή «χειρώνιο λαβή», ή «Μαίανδρο» όπως έγινε αργότερα γνωστό[εκκρεμεί παραπομπή], το διάσημο αρχαιοελληνικό σύμβολο της ήττας των θεών!

    Κατά τον Αθανάσιο Σταγειρίτη, ο ποταμός Μαίανδρος, ονομάζονταν αρχικά «Αναβαίνων», γιατί φαινόταν πως επέστρεφε στις πηγές του. Άλλαξε όνομα εξ αιτίας κάποιου Μαιάνδρου. Αυτός, πολεμώντας τους Πεσσινούντιους, έταξε στη Ρέα να θυσιάσει όποιον τον προϋπαντούσε γυρίζοντας. Τον υποδέχτηκαν η γυναίκα, η κόρη και ο γιος του. Αφού τους θυσίασε, όπως είχε τάξει, πνίγηκε στο ποτάμι το οποίο πλέον πήρε το όνομά του.

    Κατά άλλη παραλλαγή, που αναφέρει πάλι ο Σταγειρίτης, στον ίδιο πόλεμο, ο Μαίανδρος σύλησε ένα ιερό της Ρέας και η θεά τον τρέλανε. Τότε, αυτός σκότωσε την οικογένειά του, και μετά πνίγηκε στο ποτάμι. Εκεί υπήρχε και μια πέτρα που όποιος την έπαιρνε τρελαίνονταν και σκότωνε τους δικούς του. Για να μην συμβεί αυτό, έπρεπε να προσευχηθεί στη Ρέα.

    https://el.wikipedia.org/wiki/Μαίανδρος_(αρχιτεκτονική)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *