Οι γάτες θα σε οδηγήσουν στη σχιζοφρένεια! – Καταρρίπτεται

Κατά καιρούς κάνουν την εμφάνισή τους δημοσιεύματα που υποστηρίζουν πως ένα παράσιτο που μεταφέρουν οι γάτες, μπορεί να προκαλέσει σχιζοφρένεια στους ανθρώπους.

Στο frapress.gr παλιότερα και στο xorisorianews.gr, πιο πρόσφατα, διαβάζουμε:

 

Τι ισχύει

Ο συσχετισμός μεταξύ σχιζοφρένειας και γάτας, ανάγεται στη δεκαετία του ’70, όταν ο ψυχίατρος E. Fuller Torrey, διαπίστωσε πως κάποιοι ιοί από σκύλους, ίσως σχετίζονται με τη πρόκληση σκλήρυνσης κατά πλάκας σε ανθρώπους. Κατόπιν, ερεύνησε τη πιθανότητα το παράσιτο Toxoplasma gondii να συνδέεται με τη σχιζοφρένεια σε ανθρώπους, ανατρέχοντας σε παλιότερες έρευνες που υποστήριζαν πως οι σχιζοφρενείς, συχνά είχαν μεγάλα επίπεδα αντισωμάτων του παρασίτου στο αίμα τους.

Κατόπιν, διατυπώθηκε η θεωρία πως μεγαλύτερη σημασία είχε η περίοδος έκθεσης στο Toxoplasma gondii (πχ, κατά την ηλικία ανάπτυξης του εγκεφάλου), παρά η παρουσία του παρασίτου γενικότερα. Σε κάθε περίπτωση, σημαντικός παράγοντας φαινόταν να είναι και η κληρονομικότητα.

Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες αργότερα, οι μελέτες που έχουν γίνει πάνω στο πιθανό συσχετισμό γάτας – σχιζοφρένειας, φαίνεται να αναιρούν ή μια την άλλη. Τη στιγμή που υπάρχουν στοιχεία που υποδηλώνουν συσχετισμό, άλλες μελέτες υποστηρίζουν πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Για παράδειγμα, μια μελέτη του 2017 που εξέτασε 5.000 παιδιά, δε βρήκε σχέση μεταξύ της παρουσίας γατών και αυξημένου κινδύνου εκδήλωσης ψυχικών ασθενειών.

Οι έρευνες αναφέρουν επίσης πως σημαντικό ρόλο παίζει και η γενικότερη κατάσταση της υγείας κάποιου που θα κολλήσει το παράσιτο. Άτομα με πεσμένο ανοσοποιητικό, σε ανοσοκαταστολή και που υποφέρουν και από άλλες ασθένειες, είναι πιο επίφοβοι να αναπτύξουν συμπτώματα, σωματικά και ψυχιατρικά.

Θα πρέπει να ανησυχούμε;

Περίπου το 30 έως 50% του ανθρώπινου πληθυσμού, είναι φορέας του Toxoplasma gondii, σύμφωνα με μελέτη που έχει δημοσιευτεί στο Plos One, με τη συντριπτική πλειοψηφία να παραμένουν ασυμπτωματικοί σε όλη τη ζωή τους. Η μετάδοση γίνεται μέσω ωμού ή ελλιπώς μαγειρεμένου φαγητού και από την επαφή με κόπρανα γάτας που θα εισέλθουν στον οργανισμό από το στόμα. Από τη στιγμή όμως που ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα προστασίας, ο κίνδυνος εκμηδενίζεται.

Σύμφωνα με τον κτηνίατρο Αλέξανδρο Μακαρονά,

«Η τοξοπλάσμωση είναι παρασιτικό νόσημα που προκαλείται από το Toxoplasma gondii. Ο τελικός ξενιστής του παρασίτου, το είδος δηλαδή στο οποίο ενηλικιώνεται και αναπαράγεται, είναι η γάτα. Ενδιάμεσοι ξενιστές του, δηλαδή είδη τα οποία προσβάλονται αλλα το παράσιτο δεν αναπαράγεται, είναι όλα τα θερμόαιμα ζώα. Η γάτα συνήθως είναι χρόνιος ασυμπτωματικός φορέας, αν και κάποιες φορές έχει οξεία συμπτωματολογία, ενώ οι ενδιάμεσοι ξενιστές είναι αυτοί που κινδυνεύουν περισσότερο. Οι μολύνουσες μορφές του παρασίτου για τον άνθρωπο είναι δύο: τα αβγά που απεκκρίνονται με τα κόπρανα μολυσμένης γάτας και οι κύστεις από κρέας και σπλάχνα ζώων που έχουν λάβει αβγά και πάλι μέσω της γάτας.

Ένα σημαντικό επιδημιολογικό στοιχείο είναι ότι η μολυσμένη γάτα αποβάλει μόνο για μία μικρή περίοδο της ζωής της (1-2 εβδομάδες) το παράσιτο στα κόπρανά της και απαιτούνται 1-5 ημέρες ώστε τα κόπρανα αυτά να είναι επικίνδυνα για τον άνθρωπο. Φυσικά η γάτα αυτή για να είναι μολυσμένη θα πρέπει να έχει φάει είτε μολυσμένο ωμό κρέας, είτε μολυσμένα κόπρανα γάτας, είτε να έχει βρει τα αβγά του παρασίτου στο έδαφος. Επίσης, ο άνθρωπος για να μολυνθεί θα πρέπει ουσιατικά να καταναλώσει τα κόπρανα της γάτας στην μικρή περίοδο απέκκρισης που αναφέραμε. Καταλαβαίνουμε δηλαδή ότι η απευθείας μόλυνση από γάτα, πόσο μάλλον από οικόσιτη που διατρέφεται και αποπαρασιτώνεται σωστά, είναι δύσκολη έως απίθανη. Ο πιο συχνός τρόπος μετάδοσης του τοξοπλάσματος στον άνθρωπο είναι έμμεσος, δηλαδή μέσω άπλυτων ωμών λαχανικών, μέσω ωμού κρέατος και από το έδαφος αν ασχολούμαστε με εργασίες σε κήπο.
Τα συνήθη συμπτώματα στον άνθρωπο είναι μη ειδικά, δηλαδή πυρετός, μυικός πόνος, πονοκέφαλος, κόπωση, ενώ σε παιδιά και ανοσοκατεσταλμένα άτομα μπορεί να εμφανιστούν πολύ εντονότερα, όπως εγκεφαλίτιδα κ.α. Επίσης είναι γνωστός ο κίνδυνος αποβολής σε εγκύους ή η πρόκληση συγγενών προβλημάτων σε βρέφη μετά από ενδομητρική μόλυνση.
Οι στατιστικές δείχνουν ότι το ποσοστό των ανθρώπων που έχουν έρθει σε επαφή με το παράσιτο και έχουν αντισώματα, και άρα ανοσία, είναι υψηλό, περίπου 50%. Προσφάτως έχουν γίνει αναφορές που δείχνουν ότι οι σχιζοφρενείς ασθενείς έχουν σε μεγαλύτερο ποσοστό (περίπου 70%) αντισώματα τοξοπλάσματος και γίνονται προσπάθειες για να βρεθεί συσχετισμός της τοξοπλάσμωσης με την σχιζοφρένεια και με άλλες ψυχιατρικές διαταραχές. Προς το παρόν δεν υπάρχει αποδεδειγμένη αιτιολογική σχέση μεταξύ των δύο νοσημάτων. Είναι γεγονός ότι η συμπεριφορά στα μολυσμένα ζώα κάποιες φορές έχει νευρολογική εικόνα που παρομοιάζεται κλινικά με σχιζοφρένεια, αλλά προς το παρόν η σχέση αιτίας -αποτελέσματος μεταξύ τοξοπλάσματος και σχιζοφρένειας στον άνθρωπο είναι υπό έρευνα και σε καμία περίπτωση αποδεδειγμένη.
Καταλήγοντας, οι έρευνες για τη σύνδεση τοξοπλάσματος και σχιζοφρένειας συνεχίζονται και προς το παρόν είναι μη αξιολογήσιμες. Δεν κινδυνεύουμε από τη γάτα μας εφόσον τηρούμε βασικούς κανόνες υγιεινής όσον αφορά τη διατροφή της και την άμμο υγιεινής. Προσέχουμε όταν καταναλώνουμε ωμό κρέας και λαχανικά γιατί εκεί βρίσκεται ο πραγματικός κίνδυνος μετάδοσης στον άνθρωπο.»

 

Από τα ανωτέρω καταλαβαίνουμε πως ακόμη και αν το Toxoplasma gondii προκαλεί ψυχικά νοσήματα, κάτι για το οποίο η επιστημονική κοινότητα είναι διχασμένη, εάν τηρούμε τους στοιχειώδεις κανόνες υγιεινής (τακτικό καθάρισμα αμμοδοχείου, καλό πλύσιμο χεριών κτλ), δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *